Wedstrijden

10K Solo race

In de ideale situatie liep ik vandaag een 10 km wedstrijd, als afsluiter van het eerste trainingsblok naar de marathon. Streeftijd ca. 39 min. Even testen, zeg maar, met hopelijk een welverdiend PR ter motivatie voor het vervolg van het schema. Maar vandaag is het geen ideale situatie. Het is Corona-tijd. Tijd van isolement. De voortstuwende dynamiek van een wedstrijd moet plaats maken voor een eenzame strijd tegen de tijd. Een solo race. En dan weet je dat het moeilijk wordt om je beste tijd neer te zetten. Toch wou m’n ambitieuze zelve graag onder de 40 minuten lopen. Afzien dan maar…!

Hoe komt dat nu, dat je tijdens een wedstrijd sneller kan lopen dan tijdens een maximale training? Een logische verklaring is dat je veel bewuster toeleeft naar de wedstrijd dan naar een training. Je zorgt dat je uitgerust en scherp aan de start komt, volledig bijgeladen met de nodige koolhydraten. Dit heeft zeker zijn effect en kan je gewoon niet doen voor elke training. Maar, ook al simuleer je dit eens een keer voor een maximale training, dan nog kan je je aan de helft van de wedstrijdafstand afvragen hoe in godsnaam je dit ooit dubbel zo lang gaat kunnen volhouden in een wedstrijd. En wellicht moet het dan zelfs nog een tikkeltje sneller. Er moet dus meer spelen dan enkel de voorbereiding.

Er zijn inderdaad studies die aantonen dat je in staat bent betere tijden neer te zetten tijdens een wedstrijd dan tijdens een training. Een echte wetenschappelijke verklaring heb ik echter nog niet gevonden. Blijkbaar kunnen we, geprikkeld door competitie, meer spierpijn verdragen en hierdoor een hoger tempo langer aanhouden. Ook zorgt het stresshormoon adrenaline ervoor dat je je energieker door een wedstrijd loodst. Het blijft toch enigszins een mysterie. Wat wel zeker is, is dat je een trainingsresultaat nooit mag vergelijken met een wedstrijd.

Even terug naar mijn solo race. Voor de start van mijn training twijfelde ik al of het wel zou proberen, aangezien ik eigenlijk wel wist dat het onmogelijk was mijn persoonlijk record te lopen. Zou dit niet enkel demotiverend werken? Die twijfel is op zich al een belemmering voor een PR. We besloten toch maar even te proberen, zonder er achteraf al te veel conclusies uit te trekken, zoals mijn eigen betoog hierboven onderstreept. Na een opwarming van 3 km aan 5:10 min/km kon de lijdensweg starten. Meteen werd mijn voorgevoel bevestigd: dit wordt moeilijk – zo niet onmogelijk. De sterke tegenwind van 5 Beaufort was bovendien niet echt bevorderend, noch voor de tijd, noch voor de motivatie. Mijn ultieme hardloopmaatje, m’n Polar, gaf aan dat ik rond de 4:10 min/km liep. Dat is zo’n 10 seconden per kilometer te traag. Ik maakte er het beste van en hoopte in een stuk meewind wat te kunnen inhalen. Achteraf gezien lukte dat niet. Ik liep een quasi constant tempo. Mijn hartslag daalde wat in de stukken meewind, maar het tempo kreeg ik niet meer omhoog. Na de 10 km nog een 35 min of 6,5 km rustig uitgelopen, om de sessie lange duurloop-waardig te maken.

Uiteindelijk heb ik de 10 km afgeklokt op 41:35 of 4:09 min/km. Met deze wind, toch niet slecht, troost ik me maar. Wel wat schrikwekkend dat dit nauwelijks sneller is dan mijn beoogde marathontempo (4:16 min/km). De mooie quote van de ervaren coach Jeff Gaudette, met een respectabel PR van 2:22:02 op de marathon, stelt me terug gerust:

The secret is that you should almost never feel like you could run a full marathon at goal pace in training. If you do, it’s likely your goal is far too easy.

En om nog een beetje verder te gaan: met deze leuke tool van Het Geheim van Hardlopen kan je je schone tijd berekenen, in ideale omstandigheden. Bij deze kan ik mijn tijd alvast corrigeren naar 40:48 omwille van de wind. Doen we er nog even de 40 hoogtemeters af en we komen op 40:11. Zo gaat het snel! Was het maar zo simpel natuurlijk. Wedstrijden kennen zelf zelden ideale omstandigheden. Desalniettemin oogt deze gecorrigeerde tijd toch al een stuk mooier, zeker voor een training!

Uit nieuwsgierigheid heb ik ook eens mijn Thaise prestatie door de rekentool gejaagd. Omgerekend naar een vlak parcours bij 8° C zit ik plots een stuk dichter bij de sub 3! De tool suggereert dat ik 3u03 zou gelopen hebben in ideale omstandigheden. Kan dit kloppen? Motiverend is het alvast wel! Waar ik het gevoel had dat de hoogtemeters de grootste tijdvreters waren, heeft vooral de temperatuur een enorme impact, zo’n 28 minuten t.o.v. 25° C. Dan is een marathon plannen in juni wellicht toch niet zo’n goed idee? Maar wachten tot oktober of november, wanneer de temperatuur weer daalt, is nog zo lang… Een marathon tussendoor moet wel kunnen, toch?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.