Wedstrijden

Chanthaburi Scenic Marathon

Tijdens onze vakantie in Thailand voorbije winter, liep ik de Chanthaburi Scenic Marathon. Francesca zag het als een opportuniteit om ook een uitdaging aan te gaan en schreef zich in voor de halve marathon. Mooi! Alles is leuker met ons tweetjes.

Een loopwedstrijd in Thailand verloopt net ietsje anders dan bij ons. Je moet weten dat de gemiddelde temperatuur in Chanthaburi het hele jaar boven de 30 graden ligt. Zo ook in december tijdens de Scenic Marathon. Daarom starten de marathonlopers hun wedstrijd om 3u30 ’s morgens. Inderdaad, dat is dus ’s nachts. Dat vraagt wat aanpassing. Ook Francesca bleef niet helemaal gespaard, zij mocht om 5u00 starten.

Het moge duidelijk zijn dat je voor een marathon je lichaam best voorziet van de nodige energie. Koolhydraten binnenwerken, de brandstof aanvullen voor de inspanning die te wachten staat. Het moge ook duidelijk zijn dat je dat best niet vlak voor de wedstrijd doet. Als je niet weet waarom, nodig ik je uit om dat eens te proberen – op een training weliswaar. De experten zeggen dat je best ontbijt zo’n 3 uur voor de start van de marathon. Reken dan maar uit, met een start van 3u30 ’s morgens. Ideaal is dat allemaal niet, als je nog wat wil slapen ook.

Maar goed, alles voor de marathon! De avond ervoor dus heel vroeg in bed gekropen. Gelukkig is het daar vroeg donker. Na enkele uren gaat de eerste wekker: 00u00 – tijd voor het ontbijt. “Sorry Francesca, ik moet even wat bananen binnenwerken.” Vreemd, zo middernacht, maar – geen probleem – ik ben een goede eter. Daarna opnieuw proberen wat te slapen, om 2 uur later weer op te staan.

Om 2u ’s nachts stappen we de scooter op – het ideale vervoersmiddel voor de flexibele toerist in Thailand. Een klein uurtje later komen we aan op the place to be. Volgende keer onze accommodatie toch ietsje dichterbij zoeken… Niet per se om dat uurtje langer te kunnen slapen – de adrenaline zorgt ervoor dat we van het slaaptekort nauwelijks iets merken – maar wel omdat een uur met twee op een scooter best pijnlijk is! Nog even kort de benen loslopen. Opwarmen hoef je het niet te noemen. Het was weliswaar nacht, maar nog steeds 24 graden. Weten dat het enkel maar zal opwarmen, schrok best wat af.

Niet veel later kon de wedstrijd starten. Francesca kon me nog aanmoedigen bij de start. Ik hoopte haar daarna te kunnen zien finishen, maar dan zou ik snel moeten lopen. Ik had best een goede start met zo’n 4:40 min/km. Het voelde goed en bouwde net iets teveel vertrouwen op voor wat zou komen. Het parcours van de Chanthaburi Scenic Marathon loopt namelijk niet door een vlak polderlandschap. Met zo’n 450 hoogtemeters, ruwweg verdeeld over vier te overwinnen heuvels, is het ook los van de temperatuur en vochtigheid een pittig parcours.

De eerste steile helling op zo’n 10 km heeft mij snel weer met de voeten op de grond gezet. Ik liet me meeslepen door de adrenaline en liep te lang in het rood. Ik liep me letterlijk kapot. In het afdalen trachtte ik terug op adem te komen, zonder veel tijd te verliezen, maar al snel volgde de tweede heuvel. Die overwon ik verstandelijker maar daardoor ook een stuk trager. Gelukkig vond ik een tweede adem, maar het tempo moest ik doen afnemen naar zo’n 5:00 min/km. Nog steeds beter dan mijn eerste marathon, dus ik stelde me tevreden. Na de beruchte 30 km was ook dat tempo te hoog geworden. Een vreemd gevoel, qua hartslag zou dit perfect moeten lukken maar de benen stribbelden eigenwijs tegen. “Is het de warmte? Heb ik te weinig gedronken? Of eist de marathon van twee weken geleden gewoon zijn tol?” Vele vragen, geen antwoorden. Het deed er in feite niet toe, nu was het afzien tot de finish. Toch probeerde ik ook te genieten van de omgeving, de sfeer en de immens warme mensen om me heen. Opgeven zat er sowieso niet in, al moest ik me over de finish slepen. Gelukkig was dit laatste niet nodig, al voelde het echt wel zo.

Het eerste gevoel bij het passeren van de finishlijn, was teleurstelling. Ik had zo hard getraind op marathontempo en kon dit helemaal niet aanhouden. Mijn tijd (3u38) was dan wel 10 min beter dan twee weken geleden, het heeft zoveel meer energie gekost en dat voelde niet goed. Francesca stond me ondertussen al op te wachten aan de finish. Dat wil zeggen dat zij het wel best goed moet gedaan hebben! Daar was ik blij om.

Het duurde even vooraleer ik me er zelf van kon overtuigen dat ik ook trots mag zijn op mijn prestatie. Mijn starttempo was niet realistisch voor mijn niveau op dit parcours, in deze omstandigheden. De uitslag hielp me in dit verwerkingsproces: 14e plaats op 535 deelnemers. Inderdaad, zelfs met mijn dalende tempo, hebben mij nauwelijks andere lopers gepasseerd. Iedereen heeft dit parcours onderschat, ik was dus niet de enige. Dat is een troost.

Ook een groot applaus voor Francesca: zij eindigde in 2 uur als 80e van alle 1201 deelnemers aan de halve marathon en 9e van de 437 vrouwen. In haar age group (female 16-29) werd ze zelfs 2e, wat een mooi aandenken opleverde. Super trots! (En stiekem een beetje jaloers, shhht..)

Marathon nr. 2 is binnen. Laat de volgende maar komen. Mijn motivatie is enkel maar versterkt door wraakzucht! De volgende keer verpulver ik mijn marathontijd, dat moet gewoon! Maar… Eén ding is zeker: de volgende marathon wordt een normale! Een vlak parcours op de baan. Mijn ambitie is groot: ik train voor mijn eerste sub 3 poging! Dat is de uitdaging, dat is mijn doel.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.