Wedstrijden

Logisch parcours naar onlogische marathon

Om maar direct open kaart te spelen: ik kan geen uitgebreide loopcarrière voorleggen. Tot zo’n half jaar geleden, liep ik nooit een wedstrijd. Het is ook weer niet dat ik helemaal niet liep. Ik liep probleemloos 10 km in zo’n 45 à 50 min. En dat deed ik ook geregeld. Mijn voornaamste drijfveer was het onderhouden van de conditie en het gewicht. Zonder enig doel, zonder schema en al zeker zonder enige kennis, gingen de loopjaren voorbij. Ook al liep ik 3 keer per week, ik merkte geen vooruitgaan, noch qua snelheid, noch qua hartslag. Hoe langer dit aanhield, hoe vervelender ik dit vond.

Tot ik op mijn 30e (toevallig, hoor!) besloot mij eens te testen op een lokale wedstrijd. Ik zou de 10 mijl Dwars door Nazareth lopen en stelde als doel te finishen onder 1u15. Ik nam het onmiddellijk vrij “professioneel” op. Ik stelde, na wat online studiewerk, een schema op met 3 trainingen per week: een gewone duurloop, een interval- of tempotraining en een lange duurloop. De laatste week voor de wedstrijd leerde ik zelfs het genot kennen van koolhydraten stapelen of kort samengevat: even mogen eten wat normaal niet mag! Achteraf gezien, voor de relatief korte afstand van 10 mijl, leefde ik er iets te fanatiek naartoe. Maar ok, het belangrijkste is dat ik heb er veel uit heb geleerd.

De bewuste hete vrijdagavond van de wedstrijd, tijdens een hittegolf in augustus, klokte ik af op 1u13. Perfect! Ik voelde me zelfs nog goed, voelde dat ik meer aankon en dacht al direct aan de volgende stap: een halve marathon! Datzelfde weekend, werd mijn schema uitgebreid. De basis bleef hetzelfde: 3 trainingen per week, waarbij voornamelijk de lange duurlopen werden verlengd. Mijn volgende doel stond vast: 21,1 km in 1u35.

Een maand later liep ik na 1u37 de finishlijn over van Dwars door Kruisem, mijn eerste halve marathon. Helaas, iets boven mijn streeftijd, maar belangrijk te vermelden (en een extra pluimpje in mijn gat): het was een zwaar parcours door regen, wind en toch zo’n 150 hoogtemeters. Daardoor al bij al best tevreden, maar ik wist gewoon dat, gezien de omstandigheden, die 1u35 haalbaar was. Het schema werd dus aangehouden, en alweer zo’n maand later stond ik aan de start van de halve marathon Deinze-Bellem. 21,1 km later scherpte ik mijn PR aan naar 1u32!

Wat heerlijk, die eerste wedstrijden. De vooruitgang gaat snel, als je pas gestart bent. Ook al volgde ik maar een relatief eenvoudig schema, het wierp duidelijk zijn vruchten af. Mijn wedstrijdtempo lag inderdaad aanzienlijk hoger na zo’n relatief korte periode.

Tot nu toe, best een logisch parcours voor een startende wedstrijdloper. Het kriebelde voor de volgende – logische – stap… De marathon! Opnieuw wilde ik die onmiddellijk inplannen en mijn schema verder uitbreiden, om de motivatie hoog te houden. Gebaseerd op mijn halve marathontijd, stelde ik een streeftijd van 3u15 à 3u20 voorop.

Blijkt nu dat er in december niet zo heel veel marathons gepland staan. Toch had ik er eentje gevonden, relatief in de buurt: de Sinterklaastrail. Inderdaad, het kort maar beduidend woordje trail baarde mij wat zorgen… Een trailrun als eerste marathon? Is dat verstandig? Wellicht niet, maar aangezien het om een vlak parcours ging, langs bospaden van het Drongengoedbos, besloot ik ervoor te gaan. Ik liep regelmatig op de Finse piste hier vlakbij. Dat is toch gelijkaardig als een bospad, niet?

Helaas, wekenlange regen voorafgaand aan de wedstrijd, resulteerde in een waar modderbad. Dat werd al snel duidelijk na enkele meters. Dit is geen parcours om je scherpste tijd neer te zetten. De streeftijd liet ik vallen en ik liep op gevoel: een stevig trainingstempo voor een lange duurloop, maar niet voluit. Op een eerste marathon, is elke tijd een PR, dus daar hoefde ik alvast niet mee in te zitten. Uitlopen is de uitdaging hier. Hoewel de laatste kilometers als een blok aan mijn benen sleepten, kwam ik zwevend de finish over. Heerlijk! Het is zover, ik ben een marathonloper! Met een 17e plaats op 88 deelnemers op mijn eerste marathon, kon ik niet anders dan tevreden zijn. Mijn tijd (3u48) was even niet relevant, we kunnen genieten.

De euforie was zelfs zo groot dat ik me inschreef voor een lokale marathon op vakantie. Klein detail: die viel 2 weken later, in het hete Thailand: de Chanthaburi Scenic Marathon. Verstandig? Niet echt, maar de drang was groter dan het verstand…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.