Wedstrijden

Solo Marathon verslag!

Een klein jaar geleden, op 30 augustus 2019, liep ik mijn eerste hardloopwedstrijd ooit. Een lokale omloop van 10 mijl dwars door Nazareth. Mijn doel? Finishen binnen 1 uur en 15 minuten. Aangemoedigd door de trotse familie, liep ik met een flinke eindsprint na 1u13’32” triomfantelijk de eindstreep over. Het tempo van 04:34 min/km had ik nooit eerder gelopen, toch niet over zo’n afstand. De wedstrijdspanning gaf mij een overdosis motivatie en een enorme boost. Dat smaakte onmiddellijk naar meer.

Zo’n 10 maanden en vele loopkilometers later, stond ik aan de start van mijn grote uitdaging: een Sub 3 marathon. De mythische 42,195 km in minder dan 3 uur. Dat is zo’n 20 seconden per km sneller als die eerste wedstrijd en bovendien bijna 3 keer zo ver. Best verbazend eigenlijk. In augustus had ik nog nooit van de term Sub 3 gehoord, laat staan dat ik eraan dacht ooit een marathon te lopen. Het lopen evolueerde echter van een hobby naar een passie. Hoe meer kilometers ik maakte, hoe meer ik er nog wou maken. Ik werd sneller. Ik werd sterker. Voor ik het wist, was die marathonambitie daar. En nog iets later, ook die drang naar de magische 3-uur grens. Ik sta er nog steeds versteld van hoe snel dit is kunnen evolueren van iets onrealistisch, naar een droom, een ultiem doel, tot een werkelijke mogelijkheid. Een mogelijkheid die ik op 21 juni 2020 beproefde.

Hier volgt het uitgebreide verslag van een intensieve dag 🙂

03u45 – Vroeg uit de veren

Over een kwartier zal mijn wekker afgaan, maar die zet ik alvast uit. Het was niet de beste nacht, maar daar zit ik niet mee in. Ik voel me goed en ben klaar om op te staan. Enthousiast stap ik uit de veren, klaar voor een stevig ontbijt. Met de adrenaline in mijn lijf, weet ik dat het nog een lange ochtend wordt. Pas over 3 uur mag ik mijn benen loslaten – om 7 uur start mijn langverwachte marathon. Ze voelen alvast goed: niet te zwaar en zonder pijntjes.

Toch speelt er een vervelende onzekerheid door mijn hoofd. De grote vrees van vandaag is dat mijn hartslag de lucht in zou schieten, zodra ik mijn doeltempo aanvat. Nee, ik twijfel niet echt of ik het tempo aankan op zich. Integendeel, ik heb er de laatste weken genoeg op getraind en weet dat het erin zit. Juist daarom zou het zo jammer zijn mocht het net vandaag minder gaan. Uiteraard weet ik nog niet of ik het de volle marathon kan volhouden, maar het zou toch zeker voldoende comfortabel moeten voelen tot ca. 25 km. Daarna is een vraagteken, daarna is een blinde vlek. Vandaag willen we die invullen. Om de tijd te doden en het hoofd wat rust te gunnen, gaan we even wandelen door de donkere lege straten van Kruishoutem. Heerlijk!

06u00 – Klaarmaken

Voor ik het weet, moet ik me toch beginnen spoeden. Ik raap mijn bevoorrading samen en trek mijn loopkleren aan. “Francesca, Francesca! Opstaan! Het is zover!” Jawel, tijd om te vertrekken naar de plaats waar het moet gebeuren. Hier heb ik zolang naartoe gewerkt. De fiets gaat mee op de auto want Francesca zal het volledige traject meefietsen en mij van de nodige bevoorrading voorzien. En… Weg zijn wij. Niet veel later staan we geparkeerd nabij het jaagpad langs de Leie. Het weer is prachtig, net zoals voorspeld voor de vroege ochtend. Helaas voorspellen ze ook dat de wind sterker zal worden. Dat zal me parten kunnen spelen in de terugweg. Dan is de wind niet alleen sterker maar waait hij ook pal op kop! Ik probeer er zo weinig mogelijk aan te denken en hoop dat de fietsers mij voldoende uit de wind zullen kunnen zetten.

Terwijl Francesca de fiets van de auto haalt en mijn bevoorrading strategisch klaarlegt, vertrek ik voor een rustige opwarming. Niet te lang, zo’n 2-3 km, want we hebben nog voldoende kilometers te gaan vandaag. Het startuur nadert en plots komen 2 juichende fietsers uit de verte aangereden. Top! Ik had niet verwacht dat er zo vroeg al supporters op post gingen zijn. Matti en Elias komen Francesca en mij vergezellen tijdens mijn eerste kilometers. Yes, nu zijn we er écht klaar voor!

07u00 – Startschot

Nu is alle focus op de sporthorloge, klaar om de Sub 3 grens aan te vallen. Onze horloges zeggen allen 06u59 terwijl we in de verte de kerkklokken horen luiden. Ok, dat is het teken: ik mag vertrekken. Geen massa-start, geen officieel startschot, maar de dosis adrenaline wel minstens even hoog als in een officiële wedstrijd. Daarom hou ik direct maar even de Polar in het oog om niet te snel van start te gaan. Een tempo van 4:15 min/km, dat is het doel. Nu en tot het einde, daar gaan we voor! De hartslag is iets hoger dan ik zou willen, maar het valt mee. Ongetwijfeld speelt de stress hierin mee. Het voelt comfortabel genoeg en dat is nu het belangrijkste.

De eerste kilometers gaan vanzelf. Hoewel ik graag een praatje zou willen slaan met de supporters, blijf ik verstandig stil. Alle energie sparen die er te sparen valt. Ik besef dat ik ze nog nodig zal hebben. Het voelt wat ondankbaar, zo zwijgzaam naast hen lopen terwijl ze speciaal voor mij zo vroeg op pad zijn. Dus, aan hen: sorry, sorry, sorry! We maken dat goed! Na een tweetal kilometer vervoegt Len ons, die op de terugweg is van zijn nachtshift. Veel merk je daar niet van, hij is weer zijn enthousiaste zelve. Niet veel later, wanneer we Gottem binnenkomen, staat iemand langs de weg uitbundig met de armen te zwaaien. Hannah, zalig! Je moet het maar kunnen, zoveel energie uitstralen zo vroeg in de ochtend. Haar zoontje Tuur was er ook bij en wist precies niet wat hem overkwam 🙂 Je zou voor minder, je mama zo gek zien doen voor een enkele loper en wat fietsers, nota bene om 7u15 ‘s morgens.

Matti en Elias vertrokken na zo’n 7 km voor hun zondagse fietsrit; 14 km per uur was toch iets te traag voor deze race-beesten. Len is ondertussen begonnen aan zijn verdiende nachtrust (dagrust?). Francesca, mijn nummer 1, blijft op post en voorziet mij perfect van de nodige gelletjes en drinken. Lang waren we niet alleen, hoor. In Deinze, na een dikke 8 km, stond Team Familie al klaar voor de hele resterende tocht. Mijn ouders, broer, schoonzus, neefje en nichtjes gaven me fanatiek de volgende boost. In colonne konden we verder richting Nevele. Gaan!

Eén ding is zeker: als het me vandaag niet lukt, zal het alvast niet aan de start gelegen zijn!

08u29 – Halfweg

We zijn net de 21,1 km gepasseerd. Perfect op schema dus, zelfs met een klein minuutje speling. Nu keren we, vanuit Nevele terug richting Oeselgem. Hoewel ik nauwelijks meewind voelde tijdens de eerste helft, was die blijkbaar wel degelijk aanwezig. De voorspellingen klopten dus toch. Oei, oei, wat gaat dat geven? Zodra ik gekeerd was, sloeg mijn hart enkele slagen per minuut sneller. Helaas heb ik die marge niet, ik loop al op het randje.

Gelukkig is mijn schoonzus Ambre op post met de bakfiets! Strategisch stel ik mij hierachter op. Dit klinkt wel net iets simpeler dan het werkelijk is. Het is continu afstemmen en aftoetsen om zo min mogelijk impact te voelen van de wind. Fietst Ambre iets te snel, dan moet ik kiezen tussen sneller of tegen een sterkere wind lopen. Beide zijn te risicovol wil ik het tot de finish uithouden. Iets te traag fietsen is echter ook geen optie, want ik ga voor die Sub 3 en marge is er niet! Dus ze heeft maar één optie: aan 4:15 min/km fietsen. Secondenwerk. Ik kan het niet beter verwoorden dan dat het écht team work is. Polar geeft het tempo aan, ik speel die over naar Ambre, die dit op haar beurt perfect opvolgt. Francesca zorgt ervoor dat ik op tijd voldoende energie binnen speel. Mijn ouders en broer zorgen ervoor dat wij niet op tegenliggers en de weg hoeven te letten. En de kindjes? Die herinneren er ons geregeld even aan dat het nog ver is 😆

Net op het moment dat ik nog iemand zoek om mijn afval aan te nemen, komt Alex aangefietst 🙂 Welgekomen, Alex! Het team is compleet. We kunnen door tot de finish! Ik moet letterlijk aan niets anders denken dan lopen op het vooropgestelde tempo. De rest wordt voor mij gedaan. Wat een luxe.

In de verte zie ik mijn collega Jens opwarmen. Jawel, hij komt een stuk meelopen. Eindelijk iemand gevonden die dit tempo ook al lopend zag zitten 🙂 En hij hoorde nota bene pas enkele dagen geleden van dit project. Dikke chapeau! Voor mij is dat weer een welgekomen variatie en afleiding!

09u17 – Nog 10 km

Geen team zonder supporters natuurlijk. We worden aangemoedigd door Simeon, Ann-Sofie en Léonore. Zalig! Ik wist zelfs niet dat zij zouden komen. Het is trouwens veel te lang geleden dat we elkaar gezien hebben! Even pauzeren voor een klapke zit er helaas niet in. We moeten door. We hebben een doel te halen. Niet veel later juichen Caro, Arno en Manu ons toe. Hey hey!

Ze komen allen als geroepen, hoor. We zitten aan het 32 km punt, waar volgens velen de marathon pas echt begint. Mijn benen voelen de voorbije kilometers zeker en vast maar het tempo lukt nog. Dit geeft vertrouwen. De man met de hamer kan thuisblijven en wij gaan gewoon door. Het innemen van de gelletjes wordt lastiger maar ik besef dat het net nu belangrijker is dan ooit. Francesca, laat dat volgende gelleke maar komen!

Mijn benen toeren op automatische piloot verder richting finish. Nee, zo mag ik het eigenlijk niet verwoorden. Het klinkt alsof het vanzelf gaat maar niets is minder waar. Wel hebben ze maar één doel: mij op het constante tempo van de voorbije 32 km verder voortstuwen tot in Oeselgem, zo’n 10 km verder. En dat is zwoegen! En zweten!

Kijk eens aan! Daar zijn Simeon, Ann-Sofie & Léonore terug. Top! Zou ik ze misschien toch nog even kunnen spreken aan de finish? Ik hou vol. See you soon…!

09u38 – Nog 5 km

Nu wordt het echt zwaar. Wetende dat er nog “maar” 5 km te gaan is, lijkt niet te helpen. Het is vechten tegen mezelf om het tempo aan te houden. Dit is het moment waar het team moet bijsturen qua prioriteiten. Waar tot nu toe het zorgen voor efficiëntie hun belangrijkste taak was, staat nu de mentale ondersteuning bovenaan. Gelukkig loop ik niet alleen. Ik loop met hen. Ik loop vóór hen. En ik zal er alles aan doen om onder de 3 uur te eindigen. Dat ben ik hen verschuldigd! Automatisch spelen de aanmoedigingen “Komaan, Matthias, Komaan!” door m’n hoofd. Of is het toch Alex die me vanop de volgfiets fervent toeroept? 🙂

Km 38 is de eerste kilometer dat ik niet op tempo loop. Mijn polar geeft opmerkzaam aan dat ik de voorbije kilometer 7 seconden te traag was. Hoewel ik er alles aan doe om terug op tempo te komen, verlies ik ook in de volgende kilometer weer 7 seconden. Het wordt niet direct beter. Kilometer 40 is gelopen in 4:32. De volle 17 seconden verloren in slechts één kilometer. Een halve minuut in 3 kilometer. De weliswaar kleine marge die ik opgebouwd heb in meer dan 30 kilometer verdwijnt in slechts 3 kilometer in het niets. Het kan niet waar zijn. Als ik zo doorga, laat ik het op dit allerlaatste moment zomaar schieten. Het kan en mág niet waar zijn! Ik laat de aanmoedigingen van mijn neefje en nichtje volledig tot mij komen: “Nonkel kan het! Nonkel kan het!” Ja hoor, ze weten wanneer ze paraat moeten staan!

Alsof dit nog niet genoeg is, staat Hannah daar opnieuw in het rond te springen en te schreeuwen. Dit keer vergezeld van het hele gezin. Super!! Hannah is precies nog enthousiaster dan deze morgen. Ik 1000 keer minder. We compenseren elkaar 🙂

Al deze aanmoedigingen zet ik om in energie en pers er alles uit tot een laatste lange versnelling richting de eindstreep. Ik weet dat het nipt wordt maar ben er zo dicht bij. De tijd tikt ondertussen genadeloos verder: 2u57 is gepasseerd. Wie had ooit kunnen denken dat ik hier zou staan. Dit is sowieso al een straffe prestatie. Nee, Matthias, focus, nog geen genoegen nemen met 3u01. De Sub 3 zit er nog in! Nu gaan we ook voorbij 2u58. Wat een vreemd en dubbel gevoel. De minuten duren veel te lang om het aan dit versnellende tempo vol te houden. Anderzijds zijn ze veel te kort, want ik moet nog de resterende afstand afleggen. Er gaat veel door mijn hoofd. Ondertussen is 2u59 gepasseerd.

Ik weet niet wanneer en waar, maar Debbie en kleine Aure zijn ook aangesloten bij de volgfietsers. In de verte zie ik bovendien nog supporters bij de finish staan. Jawel hoor, daar zijn Simeon, Ann-Sofie en Léonore opnieuw! Ook mijn collega Lieselot haar kids Leona en Ides zijn speciaal voor mij hierheen gekomen. Het doet echt iets om zoveel steun te krijgen! Daarom geef ik niet op en zet ik door!

Finish!

Het leek een eeuwigheid te duren maar plots geeft Polar het verlossende eindsein: “Workout complete”. Het gejuich rondom mij verandert plots in een gespannen stilte, met alle nerveuze en nieuwsgierige blikken op mij gericht. Enkel ik weet of die 3 uur al gepasseerd was of niet, maar kan er niet onmiddellijk woorden uitkrijgen. Ik ben even weg van de wereld. Ik wil best wel juichen, maar de energie heb ik zojuist, de voorbije 3 uur, opgebruikt. ‘t Is te zeggen: de voorbije 2 uur 59 minuten en 26 seconden! Geen restje energie over, die zit in mijn eindsprint die oh-zo nodig was.

Jawel, ik heb het gehaald. De maandenlange toewijding aan deze marathon en de ontelbare kilometers hebben geloond. Ik vervoeg de unieke club van Sub 3 marathonlopers! Niet officieel, maar dat doet er niet toe. Ik deed het om mezelf uit te dagen, om mijn grenzen te verleggen. En of dat gelukt is! De belangrijkste mensen zijn bovendien getuige. Daar ben ik zo dankbaar en gelukkig om! Een dikke, dikke merci aan alle supporters, van op afstand en zeker ook ter plaatse! Jullie maakten dit mogelijk. Jullie maakten er een onvergetelijk moment van! Bedankt!

En… Het mag dan wel geen officiële wedstrijd zijn, dankzij het kunstwerk van Miel en Olivia is dit wel de mooiste finishfoto ooit!

Special thanks to: Francesca, mijn ouders, Nico, Ambre, Miel, Olivia, Rosanne, Alex, Jens, Matti, Elias, Len, Debbie, Aure, Simeon, Ann-Sofie, Léonore, Lieselot, Leona, Ides, Hannah, Dries, Tuur, Felix, Caro, Arno en Manu

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.